بریدگی بالای نمایشگر آیفون 10 تا عرضه مدل 2019، بدون تغییر خواهد بود!

وقتی اپل در سال ۲۰۱۷ آیفون X را با یک «بریدگی» (ناچ) در بالای نمایشگر معرفی کرد، این طراحی به یکی از پرحاشیه‌ترین موضوعات دنیای موبایل تبدیل شد؛ برخی حاشیه‌های باریک آن را ستایش می‌کردند و برخی بریدگی بالای صفحه را نمی‌پسندیدند. اما این ناچ یک تصمیم تصادفی نبود و در طول سال‌ها مسیر جالبی را تا رسیدن به «داینامیک آیلند» طی کرد. در این مقاله به داستان و کارکرد این بریدگی می‌پردازیم.

چرا آیفون به بریدگی نیاز داشت؟

هدف اپل از طراحی آیفون X، رسیدن به یک نمایشگر تقریباً تمام‌صفحه بود. اما مجموعه‌ای از حسگرهای ضروری باید جایی در جلوی گوشی قرار می‌گرفتند. بریدگی بالای صفحه دقیقاً برای جای‌گیری این اجزا ایجاد شد: دوربین سلفی، بلندگوی مکالمه و مهم‌تر از همه، سیستم دوربین TrueDepth که مغز فناوری تشخیص چهرهٔ اپل است.

دوربین TrueDepth و Face ID چگونه کار می‌کنند؟

سیستم TrueDepth با آیفون X معرفی شد و کاری فراتر از یک دوربین سلفی معمولی انجام می‌دهد. این سیستم با پرتاب حدود ۳۰ هزار نقطهٔ مادون‌قرمز نامرئی روی صورت کاربر، یک نقشهٔ سه‌بعدی دقیق از چهره می‌سازد. سپس این اطلاعات با مدل ذخیره‌شده مقایسه می‌شود تا هویت کاربر در کسری از ثانیه تأیید شود.

با معرفی Face ID، اپل به‌تدریج استفاده از حسگر اثر انگشت (Touch ID) را در گوشی‌های آیفون کنار گذاشت و تشخیص چهره را جایگزین آن کرد. همین فناوری بعدها به آیپدهای پرو نیز راه یافت.

از ناچ بزرگ تا داینامیک آیلند

بریدگی آیفون یک شکل ثابت نماند. اپل در نسل‌های بعدی به‌تدریج ابعاد آن را کوچک‌تر کرد؛ برای مثال در سری آیفون ۱۳، با جابه‌جایی و فشرده‌سازی حسگرها، ناچ به‌طور محسوسی باریک‌تر شد و فضای بیشتری از نمایشگر آزاد گشت.

نقطهٔ عطف بعدی در سال ۲۰۲۲ با معرفی آیفون ۱۴ پرو رخ داد؛ جایی که اپل ناچ را کنار گذاشت و طراحی داینامیک آیلند (Dynamic Island) را معرفی کرد؛ یک برش قرص‌مانند که به‌جای یک بریدگی ایستا، به بخشی تعاملی و متحرک از رابط کاربری تبدیل شد و اعلان‌ها، فعالیت‌های زنده و کنترل‌ها را نمایش می‌دهد. یک تغییر کلیدی سخت‌افزاری این امکان را فراهم کرد: انتقال حسگر مجاورت به زیر نمایشگر که فضای بیشتری برای این برش کوچک‌تر آزاد کرد. این طراحی سپس با آیفون ۱۵ به تمام مدل‌ها گسترش یافت.